Vannacht lag ik wakker.
De storm trok over Boszee.
Ik luisterde naar de wind
en besloot rond half vier
dat slapen waarschijnlijk niet meer
ging lukken.
Ik overwoog koffie.
Dat leek op dat moment
een uitstekend idee.
Gelukkig besliste mijn lichaam
anders.
Toen ik opnieuw wakker werd,
was het ochtend.
Ik ging douchen.
Zette koffie.
En merkte iets op.
Niet voor het eerst.
Maar wel opnieuw.
In mijn appartement werd ik wakker
van buren.
Van deuren.
Van stemmen.
Soms van de geur
van iemand anders zijn ontbijt.
Hier word ik wakker
van licht.
Van wind.
Van gras onder mijn voeten.
Van lucht.
Niet omdat alles perfect is.
Maar omdat de wereld er al is
voor dat mijn gedachten wakker worden.
Misschien is dat waarom ik hier
sneller herstel.
Niet omdat Luz een busje is.
Maar omdat mijn dag begint
met leven.
Eenvoudig écht 