Gisteren nam ik
een yogamatje mee.
Het hangt nu
achter de passagiersstoel
van Luz.
Alsof het er altijd al hing.
Tien jaar lang deed ik
yoga.
Niet elke dag.
Niet perfect.
Maar wel regelmatig genoeg
om het een deel van mijn leven
te noemen.
Tot mijn lichaam moe werd.
Niet het soort moe dat verdwijnt
na een nacht goed slapen.
Maar het soort moe dat
alles kleiner maakt.
Ook de dingen die je graag doet.
Yoga verdween stilletjes
naar de achtergrond.
Niet omdat ik er bewust
mee stopte.
Maar omdat ik de kracht
niet meer had.
Twee jaar lang rolde ik geen matje
meer uit.
En eerlijk?
Dat was oké.
Sommige dingen hoef je niet vast
te houden.
Als ze bij je horen,
vinden ze vaak vanzelf hun weg
terug.
Gisteren zag ik een yogamatje.
En ik nam het mee.
Niet omdat ik een plan heb.
Niet omdat ik opnieuw lenig wil worden.
Niet omdat ik iets wil inhalen.
Gewoon omdat het goed voelde.
Misschien rol ik het deze week eens uit.
Misschien volgende maand.
Misschien lig ik er gewoon even op
terwijl ik naar de lucht kijk.
Dat mag ook.
Want ik merk dat herstel voor mij
niet zit in grote beslissingen.
Het zit in kleine dingen.
Een boek.
Een notitieboekje.
Een frisbee.
Een stukje haarzeep
dat ligt te drogen op het
dashboard.
Een wandeling.
Een gesprek.
Een yogamatje.
Niet omdat ik terug wil naar wie ik
vroeger was.
Maar omdat ik stilaan weer ruimte voel
voor dingen die ik onderweg verloren was.
En dat voelt eigenlijk als meer dan
genoeg.
Eenvoudig écht 