Ik zat gewoon naar de zee te kijken.
Niet wachtend op iets.
Niet op zoek naar een inzicht.
Gewoon kijkend.
En toen kwamen de paarden voorbij.
Alsof de dag me even wilde herinnerde
dat niet alles gepland hoeft te zijn.
Sommige mooie momenten
kondigen zich niet aan.
Ze verschijnen.
En verdwijnen weer.
Misschien is dat ook waarom
ze zo bijzonder zijn.
Je kunt ze niet vasthouden.
Alleen even meemaken.
Vandaag voelde ik opnieuw
hoe rijk een eenvoudige dag kan zijn.
Een beetje wind.
Een uitgestrekt strand.
En een groep paarden die even
mijn horizon kruiste.
Soms hoeft een dag niets groots
te brengen.
Soms is het genoeg dat hij je
even laat glimlachen.
Eenvoudig écht 