Vandaag was het te fris
om te zwemmen.
Dus deed ik iets dat we
misschien te weinig doen.
Ik bleef gewoon zitten.
Met mijn voeten in het zand.
Mijn gezicht in de wind.
En de zee voor me.
Er hoefde niets.
Geen doel.
Geen planning.
Geen oplossing.
Alleen golven.
Ik denk dat de zee me daarom
zo raakt.
Ze probeert me nergens van
te overtuigen.
Ze vraagt niet waarom ik moe ben.
Ze vraagt niet wat mijn volgende stap is.
Ze is er gewoon.
En misschien is dat precies wat ik
vandaag nodig had.
Een plek waar niets van mij
verwacht werd.
Waar ik niet hoefde kiezen.
Niet hoefde uit te leggen.
Niet hoefde te herstellen.
Alleen even mocht zijn.
Soms denken we dat rust iets is
dat we moeten verdienen.
Na hard werken.
Na moeilijke gesprekken.
Na het oplossen van alles wat nog openstaat.
Maar misschien is rust geen beloning.
Misschien is het een basisbehoefte.
Vandaag voelde ik dat opnieuw.
En terwijl ik daar zat, dacht ik ineens:
misschien hoef ik mijn leven
vandaag niet te veranderen.
Misschien is het genoeg om
de wind te voelen.
En naar de zee te kijken.
Eenvoudig écht 