Ik ben alleen.
Net als zoveel andere
avonden.
En toch voelt deze avond
anders.
Niet omdat ik plots niet meer
alleen kan zijn.
Integendeel.
Ik heb de afgelopen maanden net geleerd
hoe fijn mijn eigen gezelschap kan zijn.
Hoe rustgevend de stilte is.
Hoe een avond in Luz
als thuiskomen kan voelen.
En toch …
vanavond klinkt diezelfde stilte
anders.
Misschien omdat ze
de voorbije weken
gevuld was.
Met gesprekken.
Met gelach.
Met mensen
die zomaar even
naast me kwamen zitten.
Met onverwachte
ontmoetingen.
Met verbinding.
En nu is het weer
stil.
Het bijzondere is niet
dat de stilte veranderd is.
Ik ben veranderd.
Mijn hart heeft de afgelopen dagen
iets gevoeld
wat het lang niet meer
gevoeld heeft.
En daardoor klinkt
dezelfde avond anders.
Niet leger.
Niet verdrietiger.
Gewoon …
anders.
Misschien denken we vaak
dat we sterk zijn
omdat we goed alleen
kunnen zijn.
Maar misschien zit
echte kracht
ergens anders.
In durven genieten
van samen.
Zonder daarom bang te worden
voor alleen.
Want alleen zijn is
niet hetzelfde als eenzaam zijn.
En soms is de stilte die we voelen
gewoon de echo van
een paar heel mooie dagen.
Misschien hoeft die niet
opgevuld te worden.
Misschien mag ze ons gewoon
herinneren aan iets wat waardevol was.
Ik denk dat dat een
heel mooie vorm van stilte
is.
Eenvoudig écht 