Er zijn gevoelens
waar je geen woorden voor hebt.
Je probeert ze uit te leggen.
Je denkt erover na.
Je zoekt logica.
Maar sommige dingen
laten zich niet verklaren.
Ze worden gewoon gevoeld.
Misschien is dat wel
wat er gebeurd
wanneer je hart
na lange tijd weer
wakker wordt.
Niet met vuurwerk.
Niet met grote gebaren.
Maar heel stil.
Alsof het zachtjes zegt:
hier gebeurt iets.
En tegelijk komt er
iets anders mee.
Angst.
Niet omdat er iets mis is.
Maar omdat je beseft
dat iets je opnieuw kan raken.
Dat je weer iets te verliezen hebt.
Misschien hoort dat wel bij
een open hart.
Dat het niet alleen liefde
binnenlaat.
Maar ook kwetsbaarheid.
En toch …
denk ik niet
dat een hart gemaakt is
om altijd veilig te blijven.
Ik denk dat het gemaakt is
om te voelen.
Om geraakt te worden.
Om af en toe sneller te slaan.
Om soms ook even bang te zijn.
Want misschien is moed niet
dat je ergens bang voor bent.
Misschien is moed gewoon
blijven voelen,
ook wanneer het niet weet
waar het naartoe gaat.
En eerlijk?
Ik denk dat een hart dat
weer durft te voelen …
één van de mooiste dingen is
die een mens kan overkomen.
Eenvoudig écht 