Bouwen aan thuis

Er zijn ochtenden waarop je
niet wakker wordt met antwoorden,
maar met ruimte.

Deze ochtend zit ik
aan een eenvoudig bureau
in een tiny house,
ergens in de Ardennen.
Buiten staat Luz.
Mijn thuis.
Mijn basis.
De reden waarom ik hier ben.

De komende dagen
bouwen we haar verder om.
Een kastje,
een aanpassing,
een volgende stap in een huis
dat met me meegroeit.

Maar terwijl er
aan hout en schroeven gewerkt
zal worden,
merk ik dat er misschien ook
iets in mij aan het veranderen is.

De afgelopen week bracht me
langs teleurstelling,
verdriet en oude pijn.
Soms voelt het leven alsof
je voortdurend onderweg bent,
zonder precies te weten waar je
uitkomt.

En toch …

juist onderweg ontdek ik
steeds opnieuw
dat thuis geen vaste plek is.

Thuis zit in een busje dat ik
met liefde Luz noem.
In een warme tas koffie
op een frisse ochtend.
In een schrift waarin ik
mijn gedachten mag
laten landen.
In de onverwachte vriendelijkheid
van mensen die je welkom heten
zonder iets terug te verwachten.

Misschien is dat wel wat reizen
me steeds opnieuw leert.

Dat thuiskomen niet begint wanneer je
ergens aankomt.

Het begint wanneer je jezelf weer
een beetje durft te voelen.

En terwijl buiten straks de eerste schroeven
worden losgedraaid
om Luz verder om te bouwen,
besef ik dat ook ik onderweg ben.

Niet naar een eindbestemming.

Maar steeds een beetje dichter
naar huis.