Hoe verbinding voor mij werkt

Vanmorgen ging ik
mijn post ophalen
op mijn referentieadres.

Op de laatste donderdag van de maand
is er ook een vrouwenpraatgroep.
Eigenlijk had ik er vandaag
naartoe kunnen gaan,
maar met een hersenschudding
voelde dat niet verstandig.

Toch merkte ik iets op.

De weerstand was er niet alleen
door mijn hersenschudding.

Die voelde ik de vorige keer
ook al.

Niet omdat ik verlegen ben.

Integendeel.

Ik hou van mensen.
Van gesprekken.
Van luisteren naar verhalen.

Dus waarom voelde het
niet goed?

Onderweg begin ik te ontdekken
dat het misschien niet om mensen gaat.

Maar om de manier waarop
verbinding ontstaat.

Ik merk hetzelfde op
bij familiefeesten.

In drukke gezinnen.

Toen ik eens werd uitgenodigd
in een vriendengroep van iemand
anders.

En eigenlijk ook in veel
werkomgevingen.

Het zijn vaak fijne mensen.

Daar ligt het niet aan.

Toch ga ik na zo een dag
vaak naar huis met een leeg gevoel.
Niet alleen mentaal,
maar ook lichamelijk.
Alsof mijn hele systeem
moe is geworden.

Vroeger begreep ik dat niet.

Op familiefeesten
dronk ik soms een glas teveel.
Niet omdat ik zo graag wilde drinken,
maar omdat het de drukte
even zachter maakte.
Nu zie ik dat ik eigenlijk
op zoek was naar een manier
om met al die prikkels om te gaan.

Misschien dacht ik jarenlang
dat ik gewoon beter mijn best
moest doen.

Dat ik moest leren functioneren
in elke vorm van verbinding.

Maar onderweg
begin ik iets anders te ontdekken.

Ik loop niet leeg van mensen.

Ik loop leeg van
de manier waarop
sommige ontmoetingen
verlopen.

Van gesprekken die
door elkaar lopen.

Van voortdurend schakelen.

Van alle indrukken die
tegelijk binnenkomen.

En tegelijk merk ik dat
één rustig gesprek me
net energie geeft.

Een kop koffie.

Een wandeling.

Een kampvuur.

Eén mens.

Geen haast.

Geen lawaai.

Geen wedstrijd om gehoord
te worden.

Gewoon aandacht.

Misschien is dat
hoe verbinding voor mij
werkt.

Niet beter.

Niet slechter.

Gewoon anders.

En misschien is dat wel
één van de mooiste ontdekkingen
die deze reis me geeft.

Dat ik mezelf
steeds minder probeer
aan te passen aan
hoe verbinding hoort te zijn.

En steeds meer durf
te vertrouwen op
de manier waarop ze voor mij
vanzelf ontstaat.

Misschien is thuiskomen
niet alleen een plek vinden.

Misschien is het ook ontdekken
waar je hart tot rust komt.