Beweging

Na lange tijd op dezelfde plek
staat Luz weer ergens anders.

Het voelt vreemd vertrouwd.

Een andere plek.
Een ander uitzicht.
En toch ben ik nog steeds dezelfde mens
die een tijdje geleden,
noodgedwongen, stil kwam te staan.

Mijn lichaam kon niet meer.

Na de hersenschudding was er geen
onderhandelen.
Geen nog even dit.
Geen we moeten eigenlijk verder.

Mijn lichaam bepaalde het tempo.

En dus stond ik stil.

Fysiek dan.

Want ergens binnenin mij bleef er
vanalles bewegen.

Er waren gevoelens.
Gedachten.
Inzichten.
Ongeduld.
Berusting.
Frustratie.
En steeds opnieuw dat leren luisteren naar
iets dat veel zachter praat dan mijn hoofd.

Vandaag ben ik weer verhuisd.

En terwijl de regen hier met bakken uit de
lucht valt, voel ik vooral dankbaarheid.

Niet omdat alles weer kan.

Niet omdat ik weer ineens overal
naartoe moet.

Maar omdat ik opnieuw mag ervaren hoe
fijn het is om te bewegen wanneer de
beweging weer klopt.

Misschien is dat wat stilstaan me
heeft geleerd.

Dat bewegen niet vanzelfsprekend is.

Dat ik haar niet hoef af te dwingen.

En dat er ook tijdens stilstand ontzettend
veel kan bewegen.

Binnenin.

Vandaag rijdt Luz weer.

En ik voel hoe iets in mij meebeweegt.

Niet gehaast.

Niet omdat het moet.

Gewoon omdat het weer mag.

En midden in deze gietende regen
voelt dat eigenlijk verrassend zonnig.