Het regent al dagen.
Tijdens mijn hersenschudding
was het bloedheet.
Nu ik eindelijk weer
wat meer mag bewegen,
lijkt de zomer verdwenen.
Ik ben aan zee.
Vandaag is het mijn tweede dag
hier.
En ik heb de zee nog niet
gezien.
De regen valt met bakken uit de lucht
en ergens vind ik dat bijna grappig.
Alsof het leven me wil herinneren aan
het feit dat ik nog steeds niet bepaal
hoe het gaat.
Vanmorgen zit ik met een koffie
in Luz.
Voor me een natte wereld.
En dan doet de zon haar best.
Ze breekt door de wolken heen
en legt licht over de natte weg.
Even is alles goud.
Ik luister naar
alles is gezegend.
En ineens zitten er tranen
in mijn ogen.
Misschien omdat ik de laatste tijd
zoveel heb gevoeld.
Het stilstaan.
Het wachten.
De frustratie.
Het opnieuw leren luisteren
naar mijn lichaam.
En ook de dankbaarheid.
Voor Luz.
Voor het onderweg zijn.
Voor het feit dat ik hier
nu weer kan zitten.
Voor deze ochtend.
En voor muziek.
Ongeveer een maand geleden leerde
iemand die ik onderweg ontmoette
me de muziek van Brihang kennen.
Sindsdien luister ik elke dag.
Zijn woorden kwamen binnen
op plekken waar ik zelf nog geen
woorden voor had.
Ze raakten iets in mij wat ik
lange tijd moeilijk kon begrijpen:
dat er misschien helemaal niets
mis met me is omdat ik anders beweeg
door deze wereld.
Dat ik soms mors.
Dat ik soms verdwijn.
Dat ik de kleine dagen nodig heb.
Gisteren stuurde ik hem zelfs een mail.
Niet om iets te vragen.
Gewoon om dankjewel te zeggen.
Omdat het bijzonder is wanneer
iemand iets maakt en dat,
zonder dat diegene dat weet,
precies op het juiste moment
bij jou binnenvalt.
Misschien is dat ook wat ik vandaag voel.
Dat niet alles eerst hoeft op te klaren.
Ik hoef de zee vandaag niet eens te zien
om te weten dat ze er is.
De zon hoeft niet de hele dag te schijnen
om me te verwarmen.
En misschien hoef ik niet te wachten tot
alles weer helemaal goed gaat
om dankbaar te zijn voor waar ik
nu ben.
De regen is er.
De zon is er.
De tranen zijn er.
De muziek is er.
En ergens tussen dit alles in zit
dit leven.
Niet perfect.
Niet zoals gepland.
Maar wel echt.
Ik neem nog een slok van mijn
koffie.
En kijk naar het licht dat tussen
de wolken doorvalt.
De zee is er.
Ook als ik haar vandaag niet zie.
En voor nu is dat genoeg.
Eenvoudig écht 