Ik schreef een paar dagen niet.
Niet omdat er niets gebeurt,
maar misschien omdat ik eerst
zelf even moet landen voor ik
er woorden aan kan geven.
De voorbije dagen waren weer
zo’n beetje vanalles door elkaar.
Regen.
Onderweg zijn.
Onverwachte ontmoetingen.
Fijne gesprekken.
Moeilijke gesprekken.
En vooral veel dingen die ik niet
gepland had.
Ik ben met Luz vertrokken om
wat afstand te nemen.
En natuurlijk lukt dat nooit helemaal
zoals je het in je hoofd bedenkt.
Maar misschien hoeft dat ook
niet.
Soms moet je gewoon even stoppen
met alles te willen begrijpen,
oplossen of vasthouden.
En dan merk je dat er,
zelfs tussen de buien door,
genoeg mooie dingen gebeuren.
Vanmorgen stak mijn buurman
zijn hoofd binnen
in Luz.
Hij zei:
kijk eens buiten.
Ik keek.
Een regenboog.
En ik dacht:
ja,
tussen de buien door,
is het eigenlijk best
mooi.
Eenvoudig écht 