Vandaag hoefde er niet zoveel.
Ik ben wat gaan slenteren
langs het strand.
Zonder plan.
Zonder doel.
Gewoon kijken wat er op
mijn pad lag.
Schelpjes.
Stukjes hout.
Kleine dingen waarvan ik
nog niet weet wat ze ooit zullen
worden.
Zelfs een zee-egel.
Alles wat mooi genoeg was om even
op te rapen,
mocht mee naar Luz.
Misschien maak ik er ooit
iets van.
Een klein stukje decoratie voor
mijn huis op wielen.
En natuurlijke armband.
Of misschien blijft het gewoon
liggen in een mandje,
omdat het mooi is zoals het is.
Ik merk dat ik steeds meer van dit
soort dagen begin te waarderen.
Dagen waarop er niets hoeft te
gebeuren.
Alleen maar een beetje rondlopen
en kijken.
De wind voelen.
De zee horen.
Een schelp oprapen.
En ondertussen langzaam beseffen
dat een dag niet groot hoeft te zijn
om helemaal vol te zijn.
Misschien zijn het wel deze
kleine dagen die het meest blijven
hangen.
Een mandje met schelpen.
Een zee-egel.
Zand tussen mijn tenen.
En een hoofd dat even nergens
naartoe hoeft.
Vandaag was klein.
En toch voelde het groots.
Eenvoudig écht 