De voorbije weken waren intens.
Mooi,
verwarrend,
soms pijnlijk.
Ik heb me dichtbij iemand gevoeld en
tegelijk veel gevoeld waar ik nog geen
woorden voor heb.
Ik heb me ook helemaal mezelf
gevoeld.
Zonder me kleiner te
maken.
Zonder te zoeken naar hoe ik moest
zijn.
En misschien maakt het net daarom
zoveel los.
Want soms kan iets heel mooi zijn
en toch iets in je aanraken dat nog tijd
nodig heeft.
De voorbije weken was er zoveel.
Zoveel om te dragen.
Zoveel om over na te denken.
Zoveel dat nog geen plek heeft gekregen.
Nu mag het even stil worden.
Niet omdat ik mezelf kwijt ben,
maar omdat ik weer ruimte nodig heb
om bij mezelf te landen.
Om te voelen wat er in mij leeft.
Om niet alles meteen te begrijpen.
Om niets te moeten oplossen.
Gewoon even zijn.
Met de zee,
de stilte,
een kop koffie,
en Luz.
En stap voor stap weer voelen
waar ik zelf naartoe wil.
Niet door minder te voelen.
Niet door afstand te nemen van wat
zo mooi was.
Maar door mezelf ook daarin niet
te vergeten.
Even terug naar mezelf.
Niet om weg te gaan van iemand,
maar om weer thuis te komen bij
wie ik ben.
