Vannacht was het koud in Luz.
En vanmorgen eigenlijk nog steeds.
Het is pas zeven uur, buiten negen graden.
Zo een ochtend waarop je niet meteen uit je bed springt, maar eerst even bedenkt of de wereld echt al wakker moet worden.
Al twee maanden wacht ik op mijn isolatiematten. Tweemaal werden de verkeerde geleverd. En gisteren besloot ik uiteindelijk mijn centen terug te vragen.
Jammer.
Want net nu de nachten kouder worden, zou Luz die extra warmte best kunnen gebruiken.
Maar vanmorgen zat ik er toch weer.
Pannetje op het vuur. Een klein vlammetje dat langzaam warmte brengt.
Wollen sokken. Een veel te grote hoodie.
Buiten koud en stil.
Binnen mijn eigen kleine wereldje.
En ik dacht:
misschien hoeft niet alles meteen opgelost te zijn.
Soms lukt iets gewoon niet zoals je had gehoopt.
Soms moet je wachten.
Soms moet je iets loslaten en opnieuw beginnen.
En ondertussen kun je nog altijd je vuurtje aanzetten, iets warms maken en gewoon blijven zitten.
Volgende week kijk ik wel verder voor Luz.
Voor betere isolatie.
Voor warmere nachten.
Maar vanmorgen was dit genoeg.
Buiten negen graden.
Binnen een klein beetje warmte.
Een pannetje op het vuur.
Een nieuwe dag voor me.
En misschien is warmte ook gewoon soms dat.
