Mijn eigen weg, samen onderweg

Dit weekend werd Luz even vervangen door een daktent.

Niet omdat ik mijn kleine huis op wielen minder graag zie.

Integendeel.

Luz is nog altijd mijn vrijheid, mijn thuis onderweg, mijn plek die ik helemaal zelf heb gebouwd.

Maar soms is het heerlijk om het even anders te doen.

Een auto.

Een daktent.

Een dekbed.

En iemand naast me.

Geen keuken.

Geen kastjes.

Geen plek voor alles wat ik onderweg verzameld heb.

Gewoon een matras, een rits die open kan en ‘s morgens een uitzicht waar je stil van wordt.

Ik hou van het leven in Luz omdat het van mij is.

Omdat ik mijn eigen ritme bepaal, mijn eigen weg kies en overal een thuis kan maken.

Maar dit weekend ontdekte ik opnieuw dat vrijheid niet altijd betekent dat je alles alleen moet doen.

Soms is vrijheid ook:

je laten meenemen.

Samen ergens naartoe rijden.

Een nacht slapen op een plek die je niet kent.

Wakker worden en door een opening in het tentdoek de wereld binnen zien komen.

En misschien is dat wel het mooie van onderweg zijn.

Dat je niet altijd dezelfde weg moet nemen.

Dat je je eigen huis kunt hebben en toch ergens anders mag slapen.

Dat je zelfstandig kunt zijn en toch heel graag iemand naast je kunt hebben.

Luz staat er nog.

Mijn leven ook.

Maar dit weekend was er even een andere plek om thuis te komen.

En vanmorgen zag die plek er zo uit.

Misschien is vrijheid niet altijd alleen je eigen weg gaan.

Misschien is het ook weten dat je kunt kiezen wie je onderweg naast je laat lopen.