Sommige plekken worden meer dan een plek.
Ze worden een beetje thuis.
Een plek waar ik vaker kom wanneer het leven me even uit evenwicht brengt.
Wanneer de grond onder mijn voeten wat minder stevig voelt en ik niet goed weet waar ik het allemaal moet laten.
Hier hoef ik niet meteen iets op te lossen.
Ik hoef niet te weten welke richting ik uit moet, of hoe de volgende stap eruitziet.
Ik mag er gewoon zijn.
Misschien is dat wel wat een veilige plek voor mij betekent.
Niet een plek die mijn problemen wegneemt, maar een plek waar ik even niet hoef te vechten om overeind te blijven.
Waar het vertrouwde me opvangt, tot ik mezelf weer een beetje terugvind.
Ik kom hier niet omdat ik verloren ben.
Ik kom hier omdat ik ondertussen weet waar ik even mag landen wanneer het allemaal wat veel wordt.
En misschien is dat ook een vorm van kracht.
Weten waar je naartoe kunt wanneer je even niet stevig staat.
Jezelf de tijd gunnen om op adem te komen.
En erop vertrouwen dat je niet alles vandaag hoeft uit te zoeken.
Soms begint opnieuw je weg vinden niet met vooruitgaan.
Soms begint het met een plek waar je even mag blijven.
