Wanneer hij vertrekt, blijf ik nog even zitten.
In de keuken van de camping.
In de stilte die achterblijft.
Met een glimlach om mijn mond en de avond die langzaam in me zakt.
Ik hoef niet meteen iets te doen.
Ik wil dit gevoel nog even vasthouden.
De warmte van zijn aanwezigheid.
De woorden die we deelden.
Het besef dat de elkaar vandaag écht hebben ontmoet.
Hij was vanavond in mijn wereld
In mijn kleine wereld op wielen, op een plek waar ik graag kom wanneer ik even wat minder grond onder mijn voeten voel.
Een plek waar ik tot rust kom, waar ik kan landen en gewoon mezelf kan zijn.
En vanavond mocht hij daar deel van uitmaken.
We hebben gelachen, gepraat en geluisterd.
We hebben ook gesprekken gevoerd die niet altijd gemakkelijk zijn, maar ons dichter bij elkaar brengen.
Dingen uitgesproken die raken, die soms onzeker maken, maar die ons tegelijk helpen om elkaar beter te begrijpen.
Misschien is dat ook een stukje liefde waar ik steeds meer in begin te geloven.
Dat het niet alleen gaat om mooie momenten, wanneer alles vanzelf loopt.
Het gaat ook om de momenten waarop we even moeten zoeken.
Waarop we woorden moeten zoeken om dichter bij elkaar te komen.
Waarop we proberen te begrijpen wat er in de ander omgaat, ook wanneer we de dingen niet op dezelfde manier beleven.
Niet om altijd gelijk te krijgen.
Niet om elk verschil op te lossen.
Maar om elkaar niet kwijt te raken in wat moeilijk is.
Om te blijven luisteren, eerlijk te durven zijn en samen te ontdekken hoe we allebei ruimte kunnen krijgen in dit verhaal.
Ik denk dat ik me daar steeds meer thuis in begin te voelen.
In het besef dat ik mijn eigen wereld mag hebben, met mijn dromen, mijn vrijheid en mijn kleine plekje om te landen.
En dat er daarnaast ruimte kan zijn voor iemand die zijn wereld met de mijne wil delen.
Dat we niet hetzelfde moeten zijn om elkaar graag te zien.
Dat de niet alles al hoeven te weten om vooruit te mogen kijken.
En misschien zit daar voor mij wel een groot stuk geluk.
Niet alleen in de dagen waarop alles licht en gemakkelijk voelt, maar ook in de bereidheid om elkaar te blijven ontmoeten wanneer het wat moeilijker wordt.
In de kleine dingen.
In de grote gesprekken.
In het samen zoeken.
En nu hij terug naar huis is, blijf ik nog even zitten …
…. met zijn warmste trui die hij voor me achter liet, voor in Luz.
Even later liet hij me weten dat hij goed is thuisgekomen.
Ik heb echt geluk met jou, schrijft hij.
Ik glimlachte.
Want dat heb ik ook.
Geluk met hem.
Met ons.
Met het gevoel dat we elkaar steeds beter leren kennen.
Misschien is liefde niet dat je altijd precies weet hoe het moet.
Misschien is het dat je elkaar blijft opzoeken, blijft luisteren en samen ruimte maakt voor twee werelden.
En dat je daarna nog even blijft zitten,
in stilte.
Met een glimlach.
Omdat het fijn voelt dat we elkaar gevonden hebben.
