Afscheid van een stukje thuis

Het is nog vroeg.

Ik kijk naar Luz, die buiten staat, en voel hoe de tranen over mijn wangen rollen.

Het begint stilaan door te dringen dat ik afscheid van haar moet nemen.

Dat ze er binnenkort niet meer zal zijn.

Misschien klinkt het voor iemand anders wat vreemd om zo verdrietig te zijn om een auto.

Maar Luz is voor mij zoveel meer dan dat.

Acht maanden lang was het Luz en ik.

Ze was mijn thuis, mijn vrijheid, mijn plek om naartoe te gaan wanneer ik even afstand nodig had van alles.

Ze bracht me naar nieuwe plaatsen.

Gaf me de mogelijkheid om mijn eigen weg te volgen.

En bood me beschutting op momenten waarop ik vooral nood had aan rust.

In die acht maanden is er zoveel gebeurd.

Ik heb ontdekt, gezocht, genoten, getwijfeld en geleerd.

Ik heb momenten gehad waarop ik me ontzettend vrij voelde en momenten waarop ik niet goed wist hoe het verder moest.

En al die tijd was Luz er.

Niet omdat ze iets voor mij kon oplossen, maar omdat ze me een plek gaf van waaruit ik zelf weer verder kon.

Nu staat ze daar, gewoon op haar vertrouwde plekje.

En toch voelt het anders wanneer ik naar haar kijk.

Het afscheid is niet langer wat later zal gebeuren.

Het kom dichterbij.

En plots voel ik hoeveel ze voor mij betekend heeft.

Ik kijk uit naar Alba.

Naar de ruimte, het comfort en het nieuwe hoofdstuk dat op me wacht.

Ik weet waarom ik deze stap wil zetten.

Het is een keuze waar ik blij mee ben.

Maar blij zijn met wat komt, betekent niet dat ik zonder verdriet afscheid kan nemen van wat er was.

Soms lopen die gevoelens gewoon naast elkaar.

Je kunt ergens naar uitkijken en tegelijk willen dat het vertrouwde nog even blijft.

Je kunt weten dat je verder wilt en toch met weemoed terugkijken naar wat je achterlaat.

Misschien hoort dat ook bij veranderen.

Dat je niet alleen ruimte maakt voor iets nieuws, maar ook even stilstaat bij wat je heeft gebracht tot waar je nu bent.

Vanmorgen had ik wat extra zachtheid nodig.

Het afscheid raakt me meer dan ik misschien zelf had verwacht.

Ik hoopte dat ik die zachtheid even bij iemand anders kon vinden, maar de ochtend liep anders dan ik nodig had.

En misschien is dat ook iets dat ik nog aan het leren ben.

Dat ik niet altijd sterk hoef te zijn, niet alles meteen hoef te dragen en niet boos op mezelf hoef te worden wanneer mijn gevoelens groter zijn dan ik had voorzien.

Ik mag verdrietig zijn.

Ik mag gehecht zijn aan iets dat voor mij zoveel betekend heeft.

En ik mag afscheid nemen op mijn eigen manier.

Straks komt Alba.

Er wachten nieuwe wegen, nieuwe plekken en nieuwe herinneringen.

Maar Luz hoeft daarom niet zomaar een hoofdstuk te worden dat ik dichtklap en achter me laat.

Ze hoort bij het verhaal dat ik aan het schrijven ben.

Bij de vrouw die ik vandaag ben, en bij alles dat ik onderweg over mezelf heb geleerd.

Dus kijk ik vanmorgen nog even naar haar.

Met een krop in mijn keel en tranen in mijn ogen.

Dankbaar voor de vrijheid die ze me gaf.

Voor de plekken waar ze me bracht.

Voor het kleine thuis dat ze voor mij was.

En stilaan probeer ik ruimte te maken voor het besef dat ik haar binnenkort zal loslaten.

Niet omdat ze niets meer betekent.

Maar omdat sommige dingen zo waardevol kunnen zijn geweest, dat je ze altijd een beetje met je meedraagt, ook wanneer je verdergaat.

Bye, Luz.

Nog niet helemaal.

Maar stilaan wel