Auteur: Eenvoudig écht

Ik zit aan het water. Met iets eenvoudigs te eten in mijn hand. En ik merk dat mijn wereld plotsheel klein is geworden. Waar ga ik naar toilet? Wat ga ik eten? Waar ga ik slapen? Meer is er eigenlijk niet. En vreemd genoeg voelt dat niet beperkt. Het voelt helder. De voorbije jaren was … Meer lezen over Basis

Er viel een streepje zon binnen in Luz.Net genoeg om mijn dons goud te kleuren. Ik gooide alles open. Ramen op een kier. Dons naar buiten. Kussens recht. En toen begon het klauteren. Over mijn eigen bed. Half draaiend. Met één knie op de zetel. Een arm die net te kort leek. Een hoofd dat … Meer lezen over Klauteren en een streepje zon

De regen tikt op het dak van Luz. Zacht. Ritmisch. Beschermend. Vandaag liep ik twintigduizend stappen. Met mijn leven in stukken in mijn armen. Mijn futon als laatste. Mijn rust als bagage. Het regende al toen ik vertrok. Ik was moe. Ik had niet geslapen. Mijn schouders deden pijn. Mijn hoofd voelde zwaar. En toch … Meer lezen over Eerste nacht

Het appartement was leeg. Mijn stappen galmden. En toch had ik nog een klein hongerke. Dus zat ik daar. Op de grond. Met mijn plastiek potje. In een ruimte die niet meer van mij was. Misschien was het geen honger. Misschien was het afronden. Nog één moment. Nog één hap. Nog één adem in deze … Meer lezen over Laatste honger

Er stond een kom voor mij. Warm.Kleurrijk.Levend. Groene broccoli die nog beet had. Tomaatjes die openbarstten. Microgroentjes die bijna nog groeiden. Onderaan iets zachts.Iets dat droeg. Ik merkte hoe mijn lichaam ontspandebij de eerste hap. De voorbije weken at ik uit gewoonte. Uit gezelligheid. Uit het hoort erbij. Koekjes bij verdriet.Taart bij zorg. Maar dit … Meer lezen over Brandstof

Vanavond at ik mijn laatste maaltijd hier. Geen groot afscheid. Geen symbolisch diner. Gewoon rijst met broccoli. De koelkast is uitgewassen. Het vuur proper gemaakt. De kastjes leeg. Ik at uit mijn coconut bowl. Dezelfde waarmee ik hier zovele eenvoudige maaltijden at. En alsof het zo moest zijn, barstte ze. Eerst mijn glas. Nu mijn … Meer lezen over Laatste maaltijd

Soms zie ik het bij een kind - die zorgeloze glimlach, dat niet nadenken, maar gewoon doen. Geen twijfel, geen filter, alleen leven in zijn puurste vorm. En dan voel ik iets bewegen in mij. Dat kind woont ook in mij, wachtend op een moment van vergeten, van lachen zonder reden, van gek doen zonder … Meer lezen over Een herinnering aan het kind in mij

Onderweg naar Luzwandelde ik langs dit veld. Geen zee.Geen bergen. Geen grootse bestemming. Alleen groen dat zich uitstrektetot waar mijn blik zachter werd. Een rij bomen die niets vroegen.Een lucht die wijd genoeg was om in te ademen. Ik beseftedat dit het is. Niet aankomen. Niet bewijzen. Niet uitleggen. Gewoon stappen. Gewoon kijken. Gewoon zijn. … Meer lezen over Tussenweg

Deze wandeling vroeg vertrouwen. Niet omdat het pad zo moeilijk was, maar omdat ik het niet volledigkon overzien. Een smal wegje.Modder onder mijn voeten.Geen zicht op wat er verderop kwam. En toch bleef ik stappen zetten. Zo voelt mijn leven nu ook. Ik zie niet waar ik uitkom. Ik heb geen plan dat alles dicht … Meer lezen over Vertrouwen zonder overzicht

Ik betrap mezelf er vaak op -hoe snel mijn hand naar mijn telefoon grijpt. Even iets opzoeken, even iets delen, even iets weten. Tot ik weer merk: er is geen wifi. En dus blijf ik zitten. In stilte, met mijn vragen, mijn nieuwsgierigheid, mijn ongeduld. Ik schrijf ze op een klein lijstje, voor morgen, in … Meer lezen over Offline leven