Gisteren was er een feestje op Boszee.
Er waren onbekenden,
muziek,
gesprekken,
gelach,
veel indrukken
en veel prikkels.
En eerlijk?
Ik genoot ervan.
Ik hou van mensen.
Spontane ontmoetingen.
Van onverwachte gesprekken
die plots dieper gaan dan je dacht.
Van samen lachen alsof je elkaar al langer kent.
Maar ergens tussen de muziek
en de drukte voelde ik
dat het genoeg was geweest
voor mijn hoofd en mijn hart.
Dus terwijl het feestje nog bezig was,
kroop ik terug in Luz.
Met iets warms in mijn handen.
De deur zachtjes dicht.
Terug naar mijn eigen kleine wereld.
En ook deze ochtend
blijf ik nog even hier.
In stilte.
Met het ochtendlicht dat binnenvalt.
Zonder verwachtingen.
Zonder lawaai.
Vroeger dacht ik
dat ik moest kiezen tussen die twee.
Of sociaal zijn.
Of alleen willen zijn.
Maar misschien ben ik gewoon allebei.
Misschien kunnen sommige mensen
intens genieten van verbinding
én tegelijk nood hebben aan stilte
om weer thuis te komen bij zichzelf.
En misschien is daar eigenlijk niets raars aan.
Eenvoudig écht 