Ik merk dat ik nog altijd
soms wil verdwijnen.
Na een fijn gesprek.
Na sociaal zijn.
Na iets persoonlijks delen.
Zelfs na een blogpost soms.
Dan krijg ik plots het gevoel dat ik:
te aanwezig was,
te open,
te zichtbaar.
En dan wil ik terug in mezelf kruipen.
Even stil worden.
Niet antwoorden.
Verdwijnen.
Vroeger dacht ik dat daar iets mis mee was.
Nu begin ik stilaan te begrijpen
dat mijn systeem zichzelf gewoon
lang heeft proberen beschermen.
Want zichtbaar zijn voelde voor mij
niet altijd veilig.
Dus misschien is dat ook
waarom ik zoveel rust voel
wanneer ik weet dat ik kan bewegen.
Dat ik even naar zee kan.
Even in Luz kan kruipen.
Even terug naar mezelf.
Niet omdat ik mensen niet graag zie.
Maar omdat een deel van mij
nog altijd aan het leren is
dat ik mag bestaan
zonder mezelf daarna terug uit te wissen.
Eenvoudig écht 