Vandaag nog één rustig dagje in Boszee.
Vanaf morgen komt het lange weekend eraan
en plots zijn we hier met vijftig mensen.
Ik heb even getwijfeld om weg te gaan.
De oude ik zou dat wellicht gedaan hebben.
Omdat drukte mij snel overweldigt.
Omdat mijn zenuwstelsel graag weet
waar het naartoe kan
als het even teveel wordt.
Maar deze keer besloot ik iets anders
te doen.
Niet mezelf forceren.
Maar ook niet onmiddellijk vluchten.
Ik verplaatste Luz gewoon
van plek 3 naar plek 5.
Nu heb ik maar aan één kant buren.
En langs de andere schuifdeur
kan ik gewoon naar buiten
als ik even niemand wil zien.
Dat voelt als zelfzorg.
Niet alles vermijden.
Maar mezelf ook niet opsluiten in situaties
waar ik geen ademruimte meer voel.
Misschien is dat wat ik hier stilaan leer:
dat veiligheid soms niet zit in verdwijnen,
maar in weten dat je kan bewegen.
Dat ik kan blijven.
Dat ik naar zee kan.
Dat ik even in Luz kan kruipen.
En lukt het niet?
Dan heeft Luz nog altijd wielen.
Eenvoudig écht 