Laatste ochtend
in Boszee.
Luz onder de bomen.
Billie ernaast.
De voorbije dagen waren zacht,
verwarrend,
mooi,
intens
en menselijk tegelijk.
Misschien een beetje zoals het leven zelf.
Ik merk hoe moeilijk het soms is
om dingen niet meteen te willen begrijpen
of benoemen.
Alsof alles altijd een duidelijke richting
moet hebben.
Maar misschien mag iets soms ook gewoon
even bestaan zoals het is.
Zonder conclusie.
Zonder plan.
Zonder haast.
Vandaag drink ik koffie tussen de bomen
en de busjes
en probeer ik vooral
zacht te zijn voor mezelf.
Meer moet dat misschien niet zijn.
Eenvoudig écht 