Zacht verder reizen

We bleven uiteindelijk toch
nog een extra nachtje.

Alsof Boszee nog niet helemaal klaar was
met mij.
Of ik nog niet helemaal
met Boszee.

Maar vandaag voel ik het wel.
Mijn zenuwstelsel verlangt terug wat meer
stilte,
ruimte
en beweging in mijn eentje.

De voorbije dagen
hebben hier veel in beweging gezet.
Er vloeiden tranen,
er werd gelachen, geknuffeld,
gezwegen, geschreven,
gevoeld en geleefd.

En ergens voelt het ook alsof
ik hier wat dingen mag achterlaten.
Niet alleen verdriet of verwarring,
maar ook mooie momenten
die gewoon mogen blijven bestaan
tussen de bomen, de zee en de busjes.

Dus vandaag trek ik opnieuw verder.
Niet als vlucht.
Eerder als een zacht verder bewegen.