Ik begin stilaan te geloven
dat plekken zich soms gewoon tonen.
Niet altijd vooraf gepland.
Niet altijd geboekt weken op voorhand.
Soms is het gewoon:
een afslag nemen,
een bordje volgen,
ergens even stoppen voor een drankje
en plots voelen:
ah … misschien hier.
Vandaag voelde ik wat spanning rond geen plek
tijdens dit lange weekend.
Alles lijkt volzet.
En toch blijf ik onderweg
kleine plekjes tegenkomen.
Water.
Bomen.
Schaduw.
Rust.
Misschien gaat onderweg zijn niet alleen over
weten waar je naartoe gaat.
Maar ook over leren vertrouwen
dat je onderweg wel ergens mag landen.
Eenvoudig écht 