Ik ontdekte vandaag iets
belangrijks.
Vroeger voelde ik
de bezorgdheid van anderen
meteen fysiek.
Alsof hun spanning automatisch
ook de mijne werd.
Vandaag merkte ik
voor het eerst
dat daar wat meer ruimte op zit.
Niet omdat ik minder geef om mensen.
Integendeel.
Maar misschien
omdat ik stilaan begin te voelen
dat empathie niet hetzelfde is dan
alles moeten dragen.
Dat alleen onderweg zijn
me niet alleen praktische dingen leert.
Maar ook hoe het voelt
om dichter bij mezelf te blijven
wanneer anderen bezorgd, bang
of emotioneel zijn.
Zonder mezelf onmiddellijk kwijt
te raken.
En dat voelt ergens ook een beetje
als vrijheid.
Eenvoudig écht 