Ik begin onderweg iets bijzonders
te ontdekken.
Dat alleen reizen
niet noodzakelijk betekent
dat je alles alleen moet dragen.
Gisteren twijfelde ik nog
waar ik zou slapen.
Ik vond uiteindelijk
een rustig plekje aan het water
onder de bomen
en besloot
gewoon even te blijven staan.
Even later kwam de opzichter langs.
Ik dacht even: oei.
Maar uiteindelijk
hadden we een heel eerlijke en fijne babbel.
Ik mag blijven staan
en hij bood me zelfs een douche aan.
De voorbije weken
gebeurt dat eigenlijk voortdurend.
Net wanneer ik denk dat ik alles moet uitzoeken,
duiken er kleine stukjes menselijkheid op.
Een gesprek.
Een glimlach.
Een toestemming.
Een plek.
Een beetje bedding onderweg.
En eerlijk?
Dat voelt misschien nog het meest helend
van allemaal.
Eenvoudig écht 