Gisteren was veel.
Hoofdpijn.
Hitte.
Twijfels.
Spanning.
Belastingen.
Moeilijke berichten.
Een zenuwstelsel dat even helemaal op was.
Maar tegen de avond
begon alles zachtjes te zakken.
Luz koelde af.
Ik zette alle deuren open.
Legde mijn bedje klaar.
Zette een muziekje op.
En bleef nog even buiten zitten.
Soms denk ik dat genezing niet altijd
groots is.
Soms is het gewoon:
een veilige plek,
koele avondlucht
en voelen dat je eindelijk weer een beetje
kunt landen.
Luz hèeft me gisteren gedragen.
Eenvoudig écht 