Vandaag had ik een afspraak bij Anneleen,
beter bekend als Coconette.
Voor mijn wenkbrauwen.
En voor een gezichtsmassage.
Een cadeautje voor mezelf
na een paar heftige weken.
Toen ik in haar gele busje stapte,
voelde ik hoe moe ik eigenlijk was.
Niet alleen van een warme nacht.
Niet alleen van Gent.
Maar van alles dat de voorbije weken
door mij heen was gegaan.
Soms vergeten we hoe vermoeiend
voelen kan zijn.
Veranderen.
Loslaten.
Kiezen.
Opnieuw beginnen.
Ik was het bijna vergeten
tot ik daar lag.
Met mijn ogen dicht.
En iemand die niets van mij verwachtte.
Ik hoefde niets uit te leggen.
Niets op te lossen.
Nergens naartoe.
Alleen ontvangen.
Dat klinkt eenvoudiger dan het is.
Want ontvangen is voor veel mensen
moeilijker dan geven.
Voor mij soms ook.
Misschien daarom dat ik zo dankbaar ben
voor mensen met gouden handen.
Mensen zoals Anneleen.
Mensen die zorg geven
zonder veel woorden.
Mensen die niet proberen te herstellen
wat niet kapot is.
Maar die je gewoon even laten rusten.
Toen ik buiten stapte,
voelde de dag nog steeds hetzelfde.
Gent was nog steeds Gent.
Mijn leven was nog steeds mijn leven.
En toch was er iets veranderd.
Alsof iemand heel even
op de pauzeknop had gedrukt.
Soms zit zelfzorg niet in
grote dingen.
Soms zit het in een geel busje.
En in iemand met gouden handen.
Eenvoudig écht 