Daarnet wandelde ik
door Gent.
Mijn stad.
De stad waar ik geboren ben.
Waar ik gewerkt heb.
Waar een groot deel van mijn leven
zich heeft afgespeeld.
Op bijna elke straathoek
zat iemand op de grond.
Een slaapzak.
Een kartonnen beker.
Een blik dat soms omhoog keek
en soms niet meer.
Even verder zag ik dat er
uniforme glasbakken werden
uitgedeeld.
Voor een mooier straatbeeld.
En plots voelde ik iets
wat ik moeilijk kan uitleggen.
Niet verontwaardiging.
Niet boosheid.
Eerder nederigheid.
Omdat ik besefte
hoe anders mijn eigen verhaal
had kunnen lopen.
Soms zeggen mensen dat
ik moedig ben
omdat ik in Luz woon.
Dat ik mijn leven heb omgegooid.
Dat ik vrijheid heb gekozen.
Maar vandaag dacht ik vooral:
ik heb ook geluk gehad.
Geluk dat ik Luz kon kopen.
Geluk dat ik mogelijkheden had.
Geluk dat bepaalde dingen
op de juiste moment samenkwamen.
Want eerlijk?
Ik weet niet of ik vandaag
op een andere plek zou staan
als dat allemaal niet gebeurd was.
We vertellen graag verhalen
waarin succes volledig onze eigen
verdienste is.
Maar het leven is vaak
minder overzichtelijk dan dat.
Soms is er moed.
Soms is er hard werk.
En soms is er gewoon geluk.
Vanmorgen keek ik naar de mensen
op de hoek van de straat.
En voor het eerst dacht ik niet:
dat had ook ik kunnen zijn.
Niet uit angst.
Maar uit menselijkheid.
Omdat we misschien
veel dichter bij elkaar staan
dan we graag geloven.
Een stoel.
Een kabeltje.
Een helpende hand.
Soms zit er minder verschil tussen mensen
dan we denken.
En misschien is dat wel
wat ik vandaag het sterkste voelde.
Niet hoe verschillend we zijn.
Maar hoe weinig er soms nodig is
om een leven een andere richting
uit te sturen.
Eenvoudig écht 