Gisterenavond lag ik zwetend
in Luz.
Gent was warm.
Veel warmer dan aan zee.
Ik had slecht geslapen.
Of beter gezegd:
ik wist al op voorhand dat ik slecht zou slapen.
En ergens tussen het draaien,
woelen,
proberen frisse lucht vinden,
besloot ik iets groots:
vanaf morgen stop ik met koffie.
Niet omdat ik koffie niet lekker vind.
Integendeel.
Maar omdat ik wilde voelen
hoe mijn lichaam reageert zonder.
En eerlijk?
Ik hou ook niet zo van afhankelijk zijn
van dingen.
Ik voelde me behoorlijk overtuigd
van mijn plan.
Tot ik ‘s morgens wakker werd.
Geparkeerd in de straat van een bakker.
Met afhaalkoffie vanaf zes uur.
En een aanbieding:
twee koffies voor vijf euro.
Sommige levenslessen komen subtiel.
Andere staan om kwart na zes
op een reclamebord.
Dus daar zat ik.
Met twee koffies.
Allebei voor mezelf.
Het experiment ongeveer
één nacht overleefd.
Ik moest er vooral om lachen.
Omdat het leven soms
helemaal niet vraagt
om streng te zijn.
Soms vraagt het gewoon
om eerlijk te zijn.
Ik had slecht geslapen.
Het was warm.
Ik had een lange dag voor de boeg.
En er was koffie.
Twee zelfs.
Misschien gaat het stoppen met koffie
er ooit van komen.
Misschien overmorgen.
Maar deze ochtend dronk ik een koffie
op het loslaten van een vriendschap
van vijfentwintig jaar.
En daarna nog eentje
op de vrijheid om van gedacht
te veranderen.
Eenvoudig écht 