Ik dacht dat ik Boszee miste.
Maar misschien mis ik niet Boszee.
Misschien mis ik het gevoel dat daar ontstaat.
De voorbije keren dat ik er was,
nam ik altijd iets mee.
Dingen die nog geregeld moesten
worden.
Beslissingen die aandacht
vroegen.
Vragen waar ik een antwoord op
zocht.
Altijd iets dat opgelost moest worden.
Altijd iets dat voor mij uit liep.
Nu niet.
Voor het eerst voel ik dat ik terug wil gaan
zonder dat er nog iets geregeld hoeft
te worden.
Niet omdat alles opgelost is.
Dat is het niet.
Maar omdat ik ondertussen weet wat ik voel.
Ik weet wat pijn doet.
Ik weet wat rust vraagt.
Ik weet wat mijn hart probeert te vertellen.
Misschien is dat wat er veranderd is.
Ik ga niet naar Boszee om antwoorden
te zoeken.
Ik ga naar Boszee om te landen
in alles wat er al is.
Of misschien zelfs zonder antwoorden.
Gewoon om te voelen wat al die dingen
met me doen wanneer ik eindelijk stop
met ze te dragen.
Misschien is dat thuiskomen.
Niet op een plek.
Maar in mezelf.
Eenvoudig écht 