Vandaag had ik nog wat tijd
voor ik richting zee reed.
Dus stopte ik onderweg
op een parking.
Tenminste,
officieel is het een parking.
In mijn hoofd zag een parking er altijd
anders uit.
Meer asfalt.
Meer auto’s.
Minder rust.
Maar hier staan bomen.
Een picknicktafel.
Schaduw.
Een boek.
En een beetje stilte.
Terwijl ik hier zit,
moet ik denken aan iets
wat ik de laatste tijd steeds vaker ontdek.
Hoe vaak ik vroeger op zoek ging naar
de perfecte te plek.
De mooiste plek.
De beste keuze.
Alsof ik bang was om verkeerd te kiezen.
Vandaag voelt dat anders.
Ik ben onderweg naar de zee.
Een plek waar ik de komende dagen
ga landen.
Maar wat me vandaag raakt,
is dat ik niet hoef te wachten
tot ik daar ben om rust te voelen.
De rust zit niet alleen op
de bestemming.
Ze zit ook hier.
Op een onverwachte tussenstop.
Onder een doek dat schaduw geeft.
Met een boek op tafel.
En tijd die even nergens naartoe moet.
Misschien is dat ook wat ik
aan het leren ben.
Dat een omgeving niet perfect hoeft te zijn
om te kloppen.
Dat het leven niet altijd begint
wanneer je aankomt.
Soms gebeurt het net
onderweg.
En soms ontdek je
dat je al gevonden hebt wat je zocht,
nog voor je op je bestemming bent.
Eenvoudig écht 