Ik hou niet van
handleidingen.
Niet een beetje.
Echt.
Wanneer iemand mij een spel uitlegt,
ben ik meestal na drie zinnen al afgehaakt.
“Je moet eerst dit doen,
daarna dat,
behalve als,…”
Laten we gewoon beginnen.
Ik zie onderweg wel.
Dat geldt trouwens niet alleen
voor spelletjes.
Ook bij meubels heb ik
een eerder creatieve relatie
met handleidingen.
Ik blader erdoor.
Kijk naar de tekeningetjes.
En besluit dat het
waarschijnlijk sneller gaat
zonder.
Tot ik twee uur later
een mysterieuze schroef
overhoud.
Dan vraag ik me af of die
belangrijk was.
Meestal besluit ik van
niet.
Ik zie wel.
De waarheid is dat ik niet alleen
slecht ben in handleidingen.
Ik hoef niet alles te begrijpen
om te mogen beginnen.
Niet omdat ik impulsief ben.
Of omdat ik geen plannen maak.
Maar omdat ik veel liever ontdek
hoe iets werkt terwijl ik ermee
onderweg ben.
Dat is hoe Luz in mijn leven kwam.
Hoe ik op Boszee belandde.
Hoe ik mensen ontmoette
die ik nooit had kunnen plannen.
Hoe ik deze ochtend
met een groene frisbee
door een kringwinkel wandelde.
Die frisbee was trouwens niet nodig.
Ik had al een frisbee.
Een gele.
Dat wist ik ook.
Toch droeg ik de groene
een tijdje mee doorheen de winkel.
Gewoon om te voelen.
Alsof een frisbee een proefperiode
nodig heeft.
Achteraf gezien had hij zijn keuze
al gemaakt.
Hij woont nu in Luz.
Misschien is dat ook
waarom ik moeite heb
met handleidingen.
Omdat de mooiste dingen
in mijn leven
zelden begonnen met
een plan.
Ze begonnen met
nieuwsgierigheid.
Met een stap.
Met een waarom niet?
Met een ik zie wel.
Dat levert af en toe een extra schroef op.
Of een tweede frisbee.
Maar meestal ook een verhaal.
En dat vind ik een behoorlijk
goede deal.
Eenvoudig écht 