Ik had een douche nodig.
Niet op een filosofische manier.
Niet als metafoor.
Gewoon letterlijk.
Een douche.
Het zwembad bleek gesloten
voor jaarlijks onderhoud.
Dat was al het eerste teken
dat het leven opnieuw andere plannen had
dan ik.
Even later stond ik in een
sportcentrum.
Kan ik hier douchen,
vroeg ik.
Dat kost twee euro.
Perfect dacht ik.
Ik haalde al bijna mijn portefeuille boven
toen ik hoorde:
Neen, cash kan niet.
De factuur wordt op het einde van de maand
verzonden.
Ik dacht dat ik het verkeerd verstaan had.
Een factuur.
Voor een douche van twee euro.
Ergens voelde ik weerstand.
Niet omdat twee euro teveel is.
Maar omdat ik plots
terechtgekomen was in een
administratieve procedure voor
warm water.
Toch bleef ik.
Het verlangen naar de douche was groter
dan mijn weerstand tegen de factuur.
En terwijl ik daar stond,
moest ik lachen.
Omdat dit misschien wel
een perfecte samenvatting is
van het leven dat ik momenteel leef.
Ik vertrek zonder exact plan.
Ik ontmoet mensen
die ik niet verwacht.
Ik slaap op plekken
die ik niet vooraf heb uitgekozen.
En soms beland ik in een
officiële facturatieprocedure
omdat ik graag mijn haar wil wassen.
Vrijheid blijkt veel minder romantisch
dan Instagram dat laat vermoeden.
Maar eerlijk?
De douche was het waard.
Eenvoudig écht 