Ik maakte een foto van
een windmolen.
Tenminste,
dat dacht ik.
Later besefte ik
dat er onder die windmolen
ook een busje stond.
Billie.
En op Billie stond
Jeroen.
Waarschijnlijk niet lang stil.
Dat doet hij zelden.
Ik moest lachen
toen ik de foto terugzag.
Niet omdat de windmolen
zo indrukwekkend was.
Maar omdat dat kleine witte busje
eigenlijk meer vertelde over
mijn avond.
Soms vraag ik me af
hoe sommige vriendschappen
ontstaan.
Op papier hebben we weinig
gemeen.
Ik word wakker
wanneer anderen nog slapen.
Hij stuurt berichten
op uren waarop ik meestal al
in dromenland ben.
Ik hou van stilte.
Hij vindt regelmatig een manier
om muziek toe te voegen aan een plek.
Zelfs op een camperdak.
Toch blijven onze wegen
elkaar kruisen.
Niet omdat we hetzelfde zijn.
Misschien net omdat we dat niet zijn.
Hij laat me soms plekken zien
waar ik zelf nooit zou komen.
Ik herinner hem af en toe aan
het bestaan van zonsopgangen.
En ergens tussen die twee
ontstaat iets wat ik niet goed kan
uitleggen.
Een vriendschap hoeft misschien niet altijd
logisch te zijn.
Soms is het voldoende dat iemand opduikt
wanneer je hem nodig hebt.
Of dat je een foto maakt van
een windmolen.
En pas achteraf beseft
dat het eigenlijk over iets anders ging.
Eenvoudig écht 