Eén van de dingen
die ik onderweg geleerd heb,
is dat niet alles hoeft te blijven
om waardevol te zijn.
Vroeger dacht ik vaak
dat een ontmoeting
pas betekenis kreeg
wanneer er een vervolg kwam.
Een vriendschap.
Een relatie.
Een volgend hoofdstuk.
Onderweg ontdek ik iets anders.
Sommige mensen verschijnen
heel even.
Voor een gesprek.
Een koffie.
Een ochtend.
Soms nog minder.
En toch laten ze iets
achter
Een gedachte.
Een glimlach.
Een verhaal.
Een thermos.
Ik ontmoette dit koppel
op een camperplaats.
We spraken niet lang.
Ik weet niet eens
of we elkaar ooit nog zullen zien.
Toch herinner ik me
de warmte waarmee ze vroegen
of ik koffie wilde.
De vanzelfsprekendheid
waarmee ze een thermos
meegaven.
En hoe welkom ik me voelde
bij mensen die ik amper kende.
Dat vind ik misschien één van de
mooiste dingen aan onderweg zijn.
Dat niet alles hoeft te blijven.
Sommige ontmoetingen zijn
als een kampvuur waar je even bij
gaat zitten.
Je warmt je handen.
Je kijkt naar de vlammen.
En daarna gaat iedereen weer
zijn eigen weg.
Niet omdat het niet belangrijk
was.
Maar omdat het precies goed was
zoals het was.
Eenvoudig écht 