Soms vraag ik me af waarom we geluk
zo ingewikkeld maken.
We zoeken naar grote veranderingen,
bijzondere momenten
en antwoorden op vragen
die we nog niet eens helemaal begrijpen.
En dan zit ik hier.
Onder de open plek van Luz.
Met uitzicht op een veld.
Een stoel in de schaduw.
Een schrift op mijn schoot.
En een wereld die mij vandaag
helemaal met rust laat.
Heerlijk toch?
Er gebeurt eigenlijk niets.
Er is geen zeezicht.
Geen indrukwekkend landschap.
Geen avontuur.
Geen plan.
Alleen een veld dat zich uitstrekt
tot aan de bomen.
Het geluid van vogels
in de verte.
Een zachte wind.
En de ruimte om in mijn eigen gedachten
te verdwijnen.
Vroeger dacht ik dat vrijheid
vooral zat in beweging.
In vertrekken.
In onderweg zijn.
Maar steeds vaker ontdek ik dat vrijheid
ook zit in stil kunnen staan.
In niet moeten.
In een plek vinden waar je enkele uren
gewoon mag bestaan.
Misschien is dat ook
waarom ik zo graag schrijf.
Omdat schrijven me helpt vertragen.
Het helpt me zien wat er al is,
in plaats van voortdurend op zoek te zijn
naar wat er nog ontbreekt.
Wanneer ik hier zit,
verdwijnen de grote vragen even
naar de achtergrond.
Het referentieadres.
Het volgende busje.
De centen.
De toekomst.
Ze zijn er nog steeds.
Maar ze hoeven niet allemaal
vandaag opgelost te worden.
Vandaag is er een stoel.
Een veld.
Een schrift.
En tijd.
Misschien is dat wel de grootste verrassing
van de laatste maanden.
Dat geluk niet altijd zit in meer.
Soms zit het in minder.
Minder haast.
Minder lawaai.
Minder verwachtingen.
Meer ruimte.
Meer rust.
Meer adem.
Ik kijk naar het veld voor me
en moet glimlachen.
Want eigenlijk is er maar één gedachte
die blijft terugkomen.
Heerlijk toch?
Eenvoudig écht 