Gisteren vroeg Mario mij:
Wat ga jij doen?
Hij stond op het punt om te vertrekken.
Ik keek naar Luz.
Die lag nog helemaal overhoop.
Dus ik antwoordde:
Ik ga eerst Luz verder opruimen, dan nadenken.
We moesten allebei lachen.
En voor we het wisten,
waren we in gesprek over multitasken.
Over hoe we als mens voortdurend
proberen meerdere dingen tegelijk te doen.
Opruimen.
Beslissingen nemen.
Berichten beantwoorden.
Plannen maken.
En liefst ook nog ontspannen tussendoor.
Er was een tijd dat ik dacht dat
dat normaal was.
Sterker nog …
ik dacht dat het van me verwacht werd.
Tot mijn lichaam op de rem ging staan.
Vandaag probeer ik het niet eens meer.
Niet omdat ik lui ben.
Maar omdat ik gemerkt heb dat
mijn aandacht maar op één plek tegelijk
echt aanwezig kan zijn.
Als ik opruim,
dan ruim ik op.
Als ik schrijf,
dan schrijf ik.
En als ik een beslissing moet nemen …
… dan wacht ik tot er ruime is
om die beslissing ook echt te voelen.
Misschien is dat wel
de grootse verandering in mijn leven.
Niet méér doen.
Maar één ding tegelijk.
Want hoe minder ik mijn aandacht verdeel …
…. hoe meer ik aanwezig ben in wat ik doe.
En misschien begint bewust leven
wel precies daar.
Bij het volledig aanwezig zijn
in één moment.
Eenvoudig écht 