Soms zeggen mensen:
je hebt gewoon meer contact nodig.
Maar wat als het omgekeerde waar is?
Wat als afstand niet het probleem is …
… maar net de plek waar je weer kunt ademen?
Dat is een moeilijke gedachte.
Want afstand wordt vaak verward
met afwijzing.
Alsof je iemand minder graag ziet.
Alsof je wegloopt.
Maar zo voelt het voor mij niet.
Wanneer ik ruimte neem,
voel ik niet dat ik mensen verlies.
Ik voel dat ik mezelf terugvind.
En misschien is dat wel het verschil.
Ik ben niet op zoek naar afstand.
Ik ben op zoek naar ademruimte.
Ruimte waarin ik niet voortdurend
uit hoef te leggen waarom ik keuzes maak.
Ruimte waarin stilte gewoon
stilte mag zijn.
Ruimte waarin ik niet voel
dat ik mezelf moet aanpassen
om de andere gerust te stellen.
Pas de laatste maanden besef ik
hoe belangrijk die ademruimte
voor mij is geworden.
Niet omdat ik harder ben geworden.
Maar omdat ik zachter ben geworden
voor mezelf.
Ik luister eindelijk naar mijn lichaam.
En dat lichaam vertelt me iets
wat ik jarenlang niet wilde horen.
Sommige relaties kosten me meer energie
dan ze me geven.
Dat maakt niemand slecht.
Het maakt alleen duidelijk dat
niet elke verbinding voedt.
Vroeger dacht ik dat liefde betekende
dat je bleef.
Vandaag denk ik dat liefde ook kan betekenen
dat je eerlijk bent over wat je nodig hebt.
Misschien is dat wel de moeilijkste vorm
van trouw.
Niet trouw aan verwachtingen.
Maar trouw aan jezelf.
En misschien is dat precies wat
ademruimte is.
Niet weglopen van mensen.
Maar thuiskomen bij jezelf.
Eenvoudig écht 