Gisteren kreeg ik een mooi aanbod
van mijn oude yogateacher.
Mijn eerste reactie was dankbaarheid.
Wat fijn dat iemand aan mij dacht.
Toch voelde ik dat ik niet meteen
wilde antwoorden.
Dus deed ik iets wat ik de laatste tijd
steeds vaker probeer te doen.
Ik gaf mezelf tijd.
Toen ik de vraag wat langer liet bezinken,
besefte ik iets.
Ik hoefde geen nee te zeggen
omdat het geen mooi aanbod was.
Ik hoefde nee te zeggen
omdat het niet paste
bij het leven dat ik vandaag
aan het creëren ben.
Dat vond ik misschien nog wel
het mooiste inzicht.
We denken vaak dat we alleen
nee mogen zeggen tegen dingen
die slecht voelen.
Maar soms zijn het net de mooie kansen
die ons uitnodigen om stil te staan.
Niet met de vraag:
is dit een goede kans?
Maar met de vraag:
past dit bij de richting waarin ik groei?
Dat zijn twee heel verschillende vragen.
Ik heb vriendelijk bedankt.
En daarna gebeurde er iets bijzonders.
Ik voelde opluchting.
Geen spijt.
Geen twijfel.
Gewoon opluchting.
Misschien is dat wel het mooiste signaal
dat mijn lichaam me kan geven.
Niet dat ik iets gemist heb.
Maar dat ik mezelf niet ben kwijtgeraakt.
Want steeds vaker merk ik
dat niet elke mooie kans voor mij bedoeld is.
En dat is helemaal oké.
Soms is een nee
tegen iets moois gewoon
een heel oprechte ja
tegen het leven dat je aan het
opbouwen bent.
Eenvoudig écht 