Vandaag doe ik niet veel.
Ik drink water.
Ik wandel straks misschien naar de zee.
En ik lig nu gewoon in Luz.
Met de deur open.
De wind vindt vanzelf zijn weg naar binnen.
Ik merk dat ik de laatste weken zo vaak dacht
dat ik verder moest.
Een oplossing vinden.
Een beslissing nemen.
Sterker worden.
Vandaag niet.
Vandaag luister ik naar mijn lichaam.
Dat vraagt geen antwoorden.
Alleen rust.
Misschien onderschatten we
hoeveel een mens kan dragen.
En hoe weinig er soms nodig is
om weer een beetje op adem te komen.
Een open deur.
Een veld.
Een beetje wind.
Een plek waar je even niets hoeft.
Misschien is herstel niet altijd
iets wat je doet.
Misschien is het
iets wat je toelaat.
En voor vandaag …
is dat even genoeg.
Eenvoudig écht 