De wind is aangetrokken.
Vanmorgen zat ik hier met een koffie
en de achterklep open.
Vandaag kwamen mensen langs
voor een praatje.
Vliegtuigen vulden de lucht.
Er werd gelachen.
Er werd geschreven.
Nu is het stil.
De zon verdwijnt langzaam
achter de velden
en de warmte van de dag
maakt plaats voor een frisse
avondlucht.
Ik sla een dekbed om me heen
en blijf nog even zitten.
Niet omdat er nog iets moet gebeuren.
Maar omdat dit misschien wel
mijn favoriete moment van de dag is.
Wanneer alles vertraagt.
Wanneer de gesprekken verstommen.
Wanneer de lucht zacht kleurt
en de wind me eraan herinnert
dat ik aan zee ben.
Ik kijk naar buiten.
Naar de lege landingsbaan.
Naar de horizon.
En ik besef hoe bijzonder het is
dat een eenvoudige wagen
voor mij een thuis is geworden.
Niet groot.
Niet luxueus.
Maar precies groot genoeg
om een koffie te drinken in de ochtend.
Een blog te schrijven in de namiddag.
En de dag af te sluiten
met een dekbed om mijn schouders
en een open achterklep.
Misschien is geluk soms niet meer
dan dat.
Een plek waar je de dag rustig
mag laten landen.
Net zoals die vliegtuigen
die hier gisteren nog door de lucht
dansten.
Eenvoudig écht 