Luz

Toen ik haar kocht,
dacht ik dat ik een bus
had gekocht.

Vandaag besef ik dat ik zoveel meer
gevonden heb.

Ik gaf haar de naam Luz.

Spaans voor licht.

Maar onderweg kreeg dat woord
een diepere betekenis.

Luz werd mijn herinnering
aan innerlijk licht.

Aan licht reizen.

Aan licht leven.

Niet omdat het leven altijd licht is.

Integendeel.

Ik heb gehuild in Luz.

Getwijfeld.

Angst gevoeld.

Me afgevraagd of ik wel
genoeg was.

En toch …

Telkens opnieuw bracht ze me terug
naar iets eenvoudigs.

Een ochtend aan zee.

Een schelp aan mijn spiegel.

Een onverwachte airshow.

Een gelukspoppetje aan mijn tas.

Een kop koffie met de achterklep open.

Ik droom nog steeds van
een groter bus.

Misschien komt die er ooit.

Maar vandaag besef ik dat
mijn grootste droom nooit
een grotere bus was.

Mijn grootste droom was
een lichter leven.

Een leven waarin ik mezelf
niet langer hoef te verstoppen.

Waarin ik niet hoef te smeken
om graag gezien te worden.

Waarin ik mag kiezen
voor zachtheid.

Voor eenvoud.

Voor vrijheid.

Misschien is dat wel wat Luz
me leert.

Een thuis ontstaat niet uit
vier muren.

Een thuis ontstaat wanneer je jezelf
er durft mee naartoe te nemen.

Met al je verhalen.

Met een schelp uit Andalusië.

Met een gelukspoppetje van een vriendin.

Met een sjaaltje uit de kringwinkel.

Met twee kokosbakjes
waar iemand anders misschien
om zo lachen.

En met een hart
dat langzaam leert
dat het niet kleiner
hoeft te worden
om erbij te horen.

Misschien is dat uiteindelijk
de echte betekenis van haar naam.

Niet alleen licht.

Maar een leven waarin ik steeds
opnieuw terugkeer naar wat licht brengt.

En terwijl ik dit schrijf,
besef ik iets.

Misschien ben ik niet alleen
onderweg met Luz.

Misschien is Luz ook
onderweg met mij.