Landelijke rust

Ik heb het geprobeerd.

Drukke campings.

Veel mensen.

Gezellige avonden waar altijd wel iets
te beleven valt.

Maar ik voelde al heel lang dat
dat niet bij me past.

Toch bleef ik soms denken dat
ik het misschien gewoon moest leren.

Dat ik socialer moest zijn.

Meer moest deelnemen.

Meer moest genieten van drukte.

De afgelopen dagen besefte ik dat
ik helemaal niets hoef te leren.

Ik ben niet op zoek naar
entertainment.

Ik ben op zoek naar rust.

Dat klinkt misschien saai.

Maar voor mij voelt het als thuiskomen.

Ik merk het aan plekken
waar ik het liefst blijf hangen.
Een stille parking aan zee.
Een ochtend onder
de open achterklep van Luz.
Het geluid van de wind.
Een gesprek dat vanzelf ontstaat.

Ik heb geen programma nodig.

Geen spektakel.

Geen volle agenda.

Soms heb ik genoeg aan
één goed gesprek.

De voorbije dagen werd me ook duidelijk
hoeveel energie het me kost
wanneer een gesprek voortdurend draait
om gelijk hebben, elkaar overtreffen
of elkaar overtuigen.

Ik voel dan hoe ik langzaam
leegloop.

Niet omdat iemand slecht is.

Maar omdat mijn hart ergens anders
naar verlangt.

Naar gesprekken waarin stilte
ook mag bestaan.

Waar nieuwsgierigheid belangrijker is
dan gelijk krijgen.

Waar twee mensen gewoon
naast elkaar mogen zitten
zonder dat iemand hoeft te winnen.

Misschien is dat ook waarom
een naam me zo raakte.

Landelijke rust.

Nog vóór ik wist wie erachter zat,
stond de plek al tussen mijn favorieten.

Omdat die twee woorden precies
samenvatten waar ik naar op weg ben.

Niet alleen in de plaatsen die ik kies.

Maar ook in de manier waarop ik wil leven.

Ik wil niet voortdurend geëntertaind
worden.

Ik wil geraakt worden.

Door een zonsopgang.

Door de wind die zachtjes langs Luz strijkt.

Door een kampvuurtje.

Door een eerlijk gesprek.

Door een stilte tussen twee zinnen.

Misschien is dat wel de grootste ontdekking
van mijn reis.

Vrijheid betekent niet dat ik
overal naartoe kan.

Vrijheid betekent dat ik
eindelijk durf te kiezen voor
wat al zo lang bij mij past.

En ergens geloof ik dat precies daar
de mooiste ontmoetingen ontstaan.

Niet wanneer we voortdurend
op zoek zijn naar méér.

Maar wanneer we eindelijk thuiskomen
in wat ons werkelijk rust geeft.