Toen ik vertrok, dacht ik veel na over
waar ik zou slapen.
Waar ik zou douchen.
Hoe ik alles praktisch zou
regelen.
Waar ik eigenlijk nooit bij stilstond,
was eten.
Niet omdat eten onbelangrijk is.
Maar omdat het onderweg
vanzelf eenvoudiger werd.
Een kom yoghurt.
Wat granola.
Een handvol bessen.
Meer heb ik soms niet nodig.
En toch smaakt het anders.
Misschien omdat ik eet
met uitzicht op een veld.
Misschien omdat ik geen
haast heb.
Of misschien omdat ik ontdek
dat eenvoud niet hetzelfde is als tekort.
Integendeel.
Ik merk dat ik onderweg
minder bezig ben met
wat er allemaal op mijn bord ligt.
En meer met hoe ik
me voel terwijl ik eet.
Niet snel.
Niet tussen twee afspraken.
Maar gewoon …
in Luz.
Soms zittend op mijn bed.
Soms onder een open achterklep.
Soms kijkend naar de regen.
Soms naar een zonsopgang.
En vandaag …
met mijn achterklep dicht.
Het gekke is dat ik vroeger
misschien had gedacht dat dit
kamperen was.
Nu voelt het gewoon als leven.
Misschien is dat ook wel
een mooi cadeau dat Luz me geeft.
Ze leert me dat een eenvoudige maaltijd
geen tussendoortje hoeft te zijn.
Ze kan ook een rustmoment zijn.
Een moment waarop ik mezelf voed.
Niet alleen met eten.
Maar ook met stilte.
Eenvoudig écht 