Deze ochtend vertrok ik al
om zes uur.
Niet omdat ik haast had.
Maar omdat het nog koel was
en ik de spits voor wou zijn.
Rond zeven uur reed ik
Gent binnen.
Ik deed de was.
Straks ga ik douchen.
Morgen heb ik hier een afspraak.
En toch merkte ik iets op.
Als ik heel eerlijk ben,
ben ik hier alleen
omdat ik morgen
een afspraak heb.
Dat is geen oordeel over Gent.
Het is gewoon een vaststelling.
De afgelopen weken leefde ik
tussen de velden.
Ik werd wakker met een kop koffie
in Luz.
Ik schreef.
Ik keek naar buiten.
Ik luisterde naar de stilte.
Vandaag hoor ik verkeer.
Voel ik de drukte.
Zie ik een stad die
voortdurend in beweging is.
En ik merk hoe mijn lichaam
daarop reageert.
Niet met weerstand.
Maar met heimwee.
Een verlangen naar ruimte.
Naar eenvoud.
Naar een plek waar ik
mijn achterklep kan openen
zonder dat ik meteen midden in
de drukte zit.
Misschien ben ik niet langer
op zoek.
Misschien begin ik gewoon
te herkennen wat bij mij past.
Eenvoudig écht 