Deze ochtend ontmoette ik
Umberto.
Hij komt uit Italië.
Hij reist ook in zijn auto.
Alleen een maatje kleiner
dan Luz.
We wisselden ideeën uit.
Over bouwen.
Over reizen.
Over leven onderweg.
En toen zei hij iets
wat bleef hangen:
Luz is mijn droom.
Ik moest glimlachen.
Want hoe vaak kijken we niet
naar wat we nog niet hebben.
Een grotere camper.
Een mooier huis.
Meer vrijheid.
Meer geld.
Meer …
Terwijl iemand
precies kijkt naar
wat wij vandaag al hebben.
Misschien is dankbaarheid soms
gewoon dat besef.
Dat je leven niet perfect
hoeft te zijn.
Omdat het voor iemand anders
al een droom is.
En misschien …
mag dat ook af en toe
voor jezelf gelden.
Eenvoudig écht 