Het is acht uur
in de ochtend.
Ik zit buiten
met mijn dagboek.
Het enige wat ik hoor,
zijn de vogels.
En plots besef ik het.
Ik begin hier echt van
te genieten.
Niet van één bijzondere dag.
Niet van een perfecte reis.
Maar van dit leven.
Een leven waarin ik
wakker word in Luz.
Waarin ik schrijf.
Waarin ik mensen ontmoet.
Waarin ik ontdek
welke plekken
en welke gesprekken
me energie geven.
De afgelopen maanden
gingen vaak over uitzoeken.
Waar kan ik staan?
Waar kan ik douchen?
Hoe lang gaat mijn batterij mee?
Langzaam merk ik dat
die vragen naar de achtergrond
verdwijnen.
Er komt ruimte voor
iets anders.
Voor een gesprek.
Voor een blog.
Voor het geluid van vogels
in de ochtend.
Misschien is dat wel
het mooiste dat deze reis
me tot nu toe heeft gebracht.
Niet dat alles perfect is
geworden.
Maar dat ik steeds minder
bezig ben met overleven.
En steeds meer met leven.
Eenvoudig écht 