Je ziet hem misschien niet goed.
Maar hij is er wel.
Na dagen van regen,
ben ik vandaag eindelijk aan zee
geraakt.
Tussen de vlagen door.
De wolken zijn er nog.
De wind ook.
Maar soms breekt er ineens
iets open.
Een beetje licht.
Een klein stukje kleur.
En ik moet denken aan deze
ochtend.
Aan hoe ik schreef over alles wat
er kan zijn,
ook wanneer je het
even niet kan zien.
Misschien geldt dat voor
zoveel meer.
Dat iets er niet minder is
omdat ik het even niet kan zien.
Dat het licht niet verdwenen is
omdat de wolken ervoor hangen.
Dat er soms alleen
een klein gaatje nodig is
om het weer even te kunnen
voelen.
Ik blijf nog even staan.
Kijk naar het water.
Naar de wolken.
Naar dat bijna onzichtbare
kleurspoor boven de zee.
En ik glimlach.
Soms hoef je niets te vinden.
Je hoeft alleen maar goed genoeg
te kijken.
Eenvoudig écht 